نبردند . در اينحال خود حضرت امام حسين عليه السّلام بر ناقهء خود - و بعضى گفته‌اند بر اسب خود - سوار شد ، و آنها را دعوت به سكوت نمود . و چون ساكت شدند ، حمد خدا را بجاى آورد ، و ثنا بر او فرستاد ، و به آنچه موجب عظمت مقام حضرت حقّ بود او را بستود ، و درود بر محمّد و فرشتگان و انبياء و رسولان الهى فرستاد ؛ و در خطبه و گفتار بحدّ أتمّ و اكمل در رسانيدن مطلب اهتمام نمود . و سپس فرمود : اى جماعت ! زيان و هلاكت بر شما باد ! و فقر و نكبت و اندوه نيز از آن شما باد ؛ كه ما را با شور و وَلَه به فرياد رسى خود خوانديد ! و ما چون با شتاب براى فريادرسى و دادخواهى شما آمديم ، همان شمشيرى را كه متعلّق به ما بوده ، و در دست شما نهاده بوديم برهنه نموده و بر سر ما كشيديد ! و همان آتشى را كه براى دشمنان خود و دشمنان شما جرقّهء آن را افروخته بوديم بر ما افروختيد ! و براى سركوبى دوستان خود ، با دشمنان خود همدست و هماهنگ شديد ! با اينكه آن دشمنان ، عَدلى را در ميان شما رواج